the_feeling_eaters_by_t_werca-d5xl0xn

Garip Duygular

Aynı şehirde bulunmak hiç bu kadar garip gelmemişti küçük kıza…

Suya sererdi o umutlarını;

Yağmurlu günlerde değil sadece,

Güneşin acıtarak yaktığı günlerde bile suya sererdi o umutlarını…

Hayaller biriktirirdi hep,

Gözlerinden akıtamadığı;

Gülüşünde yansıtamadığı ne varsa hayallerinde birikirdi…

Çok değer verirdi canlılara;

Dünya herkesin olmalıydı ona göre, özellik kavramına karşıydı küçük kız…

Yalnız kalmayı sevmezdi pek,

Yazacağı ne varsa kalabalıkta yazardı;

İnsan içinde olmayı severdi o hep, birliktelik ruhuna kazınmıştı adeta…

Terası Boğazı gören ufak ama şirin bir evi vardı;

Ah o terasta ne şiirler yazılırdı…

Bakmakla görmenin çok farklı kavramlar olduğunu da defalarca orada kanıtlamamış mıydı zaten !

Çok düşünürdü, yazardı fazlasıyla, kendini yeterli bulmasa da meraklıydı edebiyata;

Pazarlamadan da çok meraklıydı edebiyata ihracattan da,

Sevmezdi resmi işleri,

Ciddileşmeye başlayan herşey sıkardı fazlasıyla küçük kızı…

Evet, şimdi aynı şehirde bulunmak fazlasıyla garip gelmişti ona;

O’nun la aynı şehirde bulunmak!!!

O’nu putlaştırmamıştı oysa,

O’nu istemiş miydi onu da bilmiyordu…

Belki de suya serdiği umutlardaydı ufacık bir zerre,

Büyüdü belki de, yeşerdi yerinde

Belki içinde büyüttüğü hayallerden biriydi sadece;

Büyüdükçe kalbinde yer etmeye başladı belki de,

Belki de sadece bir BOŞLUK’tu, içinde bile yer edemeyip açıklarına vurmuştu…

 

 

Bir Cevap Yazın