writer_by_AmythePirate

Yazar Olmak Yetmezmiş

Ben hep kelimlerle düşündüm

İçimden gelen en ince sesleri yazıya dökerek,

Karşılaştığım her ne varsa hayatta…

Ben hep yazdım, hep kalemimdi bana eşlik eden,

İçimdeki seslerle dans eden;

Kimi zaman rengi değişse de şeklini asla değiştirmeyen bir kalemdi benimkisi

Yazdıkça içime gömüldüm,

Yazdıkça hayattan soyutlandım, soyutladım kendimi!

Yazdıkça susmaya,

Sustukça üzülmeye başladım…

Lakin, bu zamanda yaşamak için doğru yol değildi yazmak,

Belki doğru yola gidebilecek bir araçtı,

Belki de içine doğru yolculuğun en doğrusu

Bu zamanda yaşayabilmek varya!!!

İşte onun için en yanlış yoldu yazmak!!!

İçime gömüldükçe dışımdaki seslerimi kaybettim ben,

İnsanın dışında ses olmaması, insanın sesinin çıkamaması ne acıdır yazan bilir!!!

O insanlardan olamadım işte bu yüzden,

O ‘yaşayabilen’ insanlardan olamadım ben!

Sustukça sevilen ama sayılmayan,

Yazdıkça beğenilen ama okunmayan,

Sevdikçe güzelleşen ama istenilmeyen bir insan oldum ben!

Şimdi niye yazıyorsun hala diyeceksiniz;

Zaten ben hiç okunmak için yazmadım ki,

Ben şiirimi edebiyat, şarkımı sanat için yazdım!

Edebiyat da bir sanat diye felsefe yapmayı da bilmediğimden değil;

Anlamayan anlayandan çok olacağı için her zaman,

Ben aslında sadece kendim için yazdım,

İçimde büyüttüğüm her kelimemi…

Bir Cevap Yazın